موسسه همشهري قصد داره روز دوشنبه هفته آينده ( 21 دي ماه 94) براي قدرداني از همه تلاش‌هاي آقاي استاد فريدون صديقي، مراسمي برگزار كنه. ساعت مراسم 10 صبح اعلام شده و اميدوارم فرصتي بشه تا همه شاگردان و دوستداران اين نيك‌مرد بتونن از نزديك اداي احترام كنند. اگرچه نمي دونم چرا صبح به اين زودي مراسم گذاشتن ولي همينش هم غنيمته! چرا همييشه بايد منتظر موند تا استادي و معلم پيشكسوتي و عزيزي به ببيماري و مشكلي مبتلا بشه و بعدا برايش نشست قدرداني برگزار كنند.

در همه روزها و سال‌هايي كه شاگرد بزرگان روزنامه‌نگاري بودم و هستم، بسيار و بسيار از استاد صديقي آموخته‌ام. مدت‌ها گشتم تا اولين گزارش‌ داستاني ايشون رو درباره پهلوان‌هاي كرمانشاه پيدا كنم و بخونم و گنجينه‌هاي ديگه‌اي كه استاد نوشتند. فقط حيف كه صاحب اين همه ذوق و سليقه، داستان‌نويسي نكرد و باور دارم خيلي‌ها رو از خوندن محروم گذاشت.

اين رو هم بنويسم كه هر وقت نام آقاي صديقي رو مي‌شنوم، ياد مرحوم استاد حسين قندي مي‌افتم. چه بسيار به من آموخت و برايم زحمت كشيد. هنوز نتونستم مرگش رو تحمل كنم و هميشه به دوستانم مي‌گم كه چقدر يتيم شديم ما! چقدر فقير شديم ما. چه دوره بدي رو حداقل در روزنامه‌نگاري مي‌گذرونيم ما؛ بيشتر بزرگان بي‌ادعا كه معلم من و شماها بودن، فوت كردن يا كه قلمي در دست ندارند يا اگه هستن، بي‌يال و كوپال گوشه‌اي دارن گذران مي‌كنند. 

دستكم حالا خشنودم كه هنوز چهره‌هايي رو داريم مثل آقاي صديقي، آقاي قاضي‌زاده و اندك چهره‌هاي ديگه كه هنوز اگر حوصله‌اي براشون مونده باشه مي‌تونند نكته‌هايي به من و ما ياد بدن. بايد قدردان همييشگي همه اونها باشيم.